Geertuida Adriana Duijvesteijn - Zwinkels
|
|
|
|
In dankbare herinnering aan Geertuida Adriana Duijvesteijn - Zwinkels
geboren: 5 februari 1932
overleden: 8 april 2010
Bijna 11 jaar na het overlijden van haar lieve man Wim is op donderdagmorgen 8 april Truus Duijvesteijn gaan hemelen.
Ondanks het verdriet en het gemis, kon ze er ook vrede mee hebben dat er een einde aan zijn lange ziekbed was gekomen. Truus ging zingen bij het koor SDG, zorgde heel vaak voor koffie op dinsdagmorgen na de viering, bakte wekelijks de ‘Woudse Plak’ voor ‘de Hooiberg’ in ’t Woud, maakte lange wandelingen met vriendinnen, hield een prachtige bloementuin bij en genoot van haar vogeltjes. Maar het aller dierbaarst waren toch haar kinderen, klein- en zelfs achterkleinkinderen!
Aan het eind van de zomer hoorde ik dat het niet goed ging met Truus. Ze had er tijdens de reis naar Rome niets van laten merken. Ze moest bestraald worden. Ze bleef positief en hoopvol, maar de pijn trok niet weg.
Via het ziekenhuis in februari, belandde Truus de laatste weken van haar leven op de palliatieve afdeling van de Bieslandhof in Delft. Truus was vol lof over de liefdevolle en aandachtige verzorging. Dat gaf haar rust en zo kon ze ook ongedwongen genieten van het bezoek van (klein-)kinderen en vrienden, zelfs met het naderend afscheid voor ogen. Ik heb de laatste maanden regelmatig contact met haar gehad en hoe vaak had ze het steeds weer over die fantastische reis naar Rome. Dat ze dat nog mee had kunnen maken!
Truus heeft op een ongelooflijk blijmoedige manier haar ziekbed gedragen. Natuurlijk was ze wel eens wat bang: ‘Hoe zou het allemaal zijn daar aan die andere kant van de dood?’ vroeg ze me. En dan praatten we niet alleen over de hoop dat het ‘daar’ goed zou zijn, maar ook over deze kant van de dood: het hier en nu. Bewonderenswaardig vond ik ook de aandacht die zij bleef houden voor ieder die haar lief was. Tot in de laatste week stuurde ze kaarten vanaf haar ziekbed.
Truus is nu aan een nieuw leven begonnen. Daarop durfde zij uiteindelijk toch te vertrouwen, dankzij haar rotsvaste geloof dat haar door alle mooie en moeilijke momenten in haar leven heeft gesterkt.
Kleine dappere Truusje, heel hartelijk dank en à Dieu!
Marie-Thérèse van de Loo p.w.
|
