|
In dankbare heinnering aan Ludovicus van der Harst
geboren: 16 september 1932
overleden: 16 november 2010 Gehecht als hij was aan het leven in het algemeen en aan contacten met mensen in het bijzonder, heeft Louis gevochten voor wat hij waard was maar zich uiteindelijk toch gewonnen moeten geven. Met muziek, woorden en een indrukwekkende dans van loslaten (door een van zijn kleindochters) hebben we in de kapel van de Ark van hem afscheid genomen. Ik leerde Louis kennen toen hij in 2006 een door de Splintergroep gemaakt raam bij ons thuis kwam plaatsen. De voorstelling in dat raam is een afbeelding van mijn beeld van God. Louis wilde er alles van weten en bestookte me met een spervuur aan geloofsvragen. Niet alleen toen, ook tijdens onze latere ontmoetingen. Terugkijkend daarop heeft zich ook in hem een proces voltrokken waarbij stap voor stap de blokkade van het hoofd (wat is waar?) naar het hart (wat is waardevol?) werd afgebroken. Kort voor zijn dood bespraken we dit met elkaar. Hij glimlachte: "Ik zal het Petrus allemaal wel uitleggen” zei hij. Louis bad regelmatig, maar nooit voor zichzelf. Ook ter afsluiting van onze laatste ontmoeting hebben we God gedankt, heb ik gebeden voor hem en baden wij samen om kracht voor zijn lieve vrouw Sophie en voor hun kinderen en kleinkinderen. “Een waardig einde” zei Louis. Dat hij ruste in vrede.
Paul Mantelaers, p.w.
|
